Feeds:
Kommentare

Die Opsitkers

Erens is jy . . . . .

Opsitkers

Ek ken jou nog nie
- dit is waar -
maar erens moet
jy tog bestaan;
Die aandson gloei
rooi op die blaar
En ek voel jy’s g’n
ydele waan
Want rooi sprei
die liefde haar vaan!

A G Visser

Die Vuurhoutjieverkopertjie

1921-TheMatchSeller

 

”This mutilated veteran is a pitiful character. The war has taken limbs and vision. His deformities are highly visible yet the only attention he draws is from a Daschund who pees on his stumps.”

Na ‘n skildery deur Otto Dix

By die pilaar, die ingang

na die donkerte, frons die kind.

Boodskapperbomme

het hom een aand wakker geskud, bye

wat hom in die oogbanke steek.

Hy het geroep na sy ma.

Hy het geroep na sy pa.

‘n Engel het by die voetenent gestaan.

Dit is koud, swart kouse om sy stokbeentjies.

In sy oë dreun vliegtuie

wat dwarsdeur die koue klankgrens breek

en bombardeer. Hy huil nie.

Sy een hand is op aandag.

Sy ander hand kom te voor-

skyn met ‘n vuurhoutjiedosie.

Skaduwees val sy jas

binne.

Johan van Wyk

Die Mynwerker

Image

Foto krediet: Steve Mc Curry

Ek werk vir pitte (sê die myner),
ek werk nie vir ‘n saak soos jy,
waar ’’geld nie alles in die lewe is’’
ek werk beslis net vir my pay.

Daai harde rif laasweek –
jy moes my sien boor het,
en daainemaait laai;
jy moes die skoot gehoor het . . .

En toe slaan ek aan ouwertaaim
iets oor die honders, ja;
hoekom sal ek staan en lieg?
jy kan my voorman vra.

Nee, pitte, sê ek jou;
los die plesier en die vroue . . . .
Ahem . . . e . . . . ‘skuus, ek hoes kwaai,
lyk my dis verkoue . . . . .

(Earl Martin)

Uit: Reënboogstemme, saamgestel deur G.W.Davids, C. J. Banda en andere

Ontnugtering

Man

O liefling, as ek luister na die wind
Wat snags so klaend en weemoedig suis
Deur die eikeboom se blare bo die huis,
Dan dink ek terug aan toe ek nog as kind
Gelukkig was, onskuldig, trougesind
Aan wie ek lief gehad het, sonder kruis
Of bitter hoon wat skielik op kan bruis
En skaars versagting in vergeet kan vind.

Dit was die tyd voor ek jou eers gesien het,
Voor ek kon weet dat liefde wreed kan wees
En ergste smart ‘n droef genot kan dra.
Eers na my hart se hartstog jou bedien het
Tot sterwens toe, bankrot aan hoop en gees,
Heb ek geleer hoekom die nagwind kla.

C. Louis Leipoldt (ca. 1880 – 1947)

Riette:

Hierdie is my eerste poging om te ”reblog”. Ek hoop dit werk, want ek wil hierdie deernisvolle en puik stukkie skryfwerk deur Lidia Theron graag met my medeliefhebbers van ons taal en boeke deel.
Geniet dit, soos ek dit geniet het!

Originally posted on voormyvensterverby:

Kan ‘n mens werklik ‘n skrywer ken as jy haar boeke gelees het? Kan jy werklik sê “O, ek ken haar, eintlik ken ek haar nogal goed.” Nee, jy kan nie, jy kan bloot ‘n sekere soort waarneming maak, maar of dit reg is? Nee, nie noodwendig nie. Ek was gelukkig om vir Annelie Botes effens, let wel effens beter te leer ken. Tog ken ek haar steeds nie goed genoeg om te weet of sy ‘dalk, ooit of nooit‘ ’n sekere uitlating sal maak nie. Kan mens Sondag na Sondag as jy ‘n joernalis se rubrieke lees, sê jy ken die joernalis of dat jy weet hoe hulle sal skryf? Nee, ek dink ook nie so nie.
Al is Annelie Botes vir jou ‘n rolmodel, al hang jy aan haar lippe en al lees jy elkeen van haar boeke, ken jy haar steeds nie. Al lees jy op ‘n…

View original 1 069 more words

Mud school

Mud school

Image credit: SABC 3

Mud school

(For the children of the Eastern Cape, twenty years after Freedom)

Minister Motshekga, your name is mud. Let’s see

what we can do with you. We can fire you and make

of you a brick, and add you to our school, maybe

as the corner stone. In rain you’ll turn into a turd.

We’ll skip over you and laugh. We can smear

you thickly on our walls and watch you crumble

in the summer wind, we’ll use your flakes to learn

subtraction until there is nothing  left to reckon with.

We can bake a cake with you and pretend we ‘re eating

lunch, or mould you to a wafer to serve us as a thin,

melting sacrament. We can press you in a frame

to form a wet slate and write this poem on you

with a twig and send  the president a truck of sun-

baked tiles to read until he weeps. But maybe he

will only grin and say, why complain?  Look where I

have gotten to with only standard six, I hold an honorary

doctorate from Beijing! Mrs Mud, we could erect for you

a headstone  in every school and every morning march

around it chanting, till it falls down like the walls of Jericho.

But will it help if the element is air, or song, or pristine hope?

Mud is a multi-purpose substance, Minister, we can fling

it in your face, if you would show it to us, but you rarely come.

A grateful word for rhyming, too, this mud that is your name,

for chewing on, like a dumb beast on its cud, until one day –

having baked, skipped, eaten, written, reckoned,

ruminated, marched, prayed and chanted in its medium,

inhabited its frailty and studied well its force –we mix our blood

in it, and turn it into rock, and fan it into flame and furl

it into smoke and shout and tread under our feet the very buds

of spring, the things you should have nurtured,

the flowers of fresh learning, that we should have been.

        – Marlene van Niekerk

Olie op die waarheid

Clinton V Du Plessis, rekenmeester, skrywer en digter van Cradock, is nog een van my gunsteling digters en skrywers. 

Sy  kortverhaal, ”Olie op die waarheid” het in Januarie 2013 in Rapport verskyn. Ek plaas dit graag hier met vergunning aan die skrywer en Rapport.

“Olie op die waarheid” handel oor die twee kante van die waarheid.

Gereformeerde gemeente in die Bosveld

Foto krediet: Gustav Opperman

Die foto’s is geneem deur Gustav Opperman, erens in die Bosveld.  Ek het die foto’s al ‘n geruime tyd op my rekenaar se harde skyf, maar kon nog nooit ‘n verhaaltjie of gedig kry wat dit komplimenteer nie. Ek dink ek het dit nou gekry. Die foto’s is geensins ‘n verwysing na enige ras nie; so ook nie die verhaal nie. Dis net asof die twee by mekaar pas.

Die Waarheid is ’n tweegatjakkals en elke prediker ’n ekshibisionis.

Bring dié twee bymekaar en jy kry ’n striptease van formaat.

Die omie op ’n plattelandse dorpie het Sondae help preek by ’n kerk uit my kleintyd.

Arm mense, arm kerk, dus herderloos. Gevolglik het dié wat geroepe gevoel het om die Waarheid te help vind, soekend probeer – gewapen met net ’n lang stuk lewensondervinding, ’n korter akademiese agtergrond en ’n aks teologiese diepgang.

Tog, lê die sleutel tot die groot onbekende nie dikwels in die eenvoudige nie?

Altyd vreemd, altans vir my, hoe die storie met die “geroepentheid” werk.

Lyk asof dié wat die stem hoor, nie altyd op die korrekte golflengte is nie, en die swaksiende altyd daarop roem dat hulle die Lig beter sien.

Dié omie was een van hulle.

Op ’n gevorderde ouderdom kom hy tot bekering en móét hy dit deel. Ontboeseming is die vyfde evangelie, kyk maar hoe gaan dit deesdae op televisie.

In sy preke het hy vars met die Skrif omgegaan – dekonstruktief byna! Jona se reis op die boot was een wellustige, vleisvretende genieting; hy skets hom as ’n Ou-Testamentiese Camel man wat met bene gevou op ’n hangmat lê en sy opdrag ignoreer.

Destyds was dit verbode om in kerke te lag, ’n vrome grinnik agter die voorarm was hoe ver dit mog gaan…

Dié Sondag bely hy.

Hy’t ’n mank been, nie so gebore nie, die loon van ’n sonde langs die lewenspad. Ná sy aftrede was daar nie ’n pensioen nie. Het by die vulstasie uitgehelp. Soms ’n leë blik olie kwansuis as vol by ’n enjin ingegooi. Baie motoriste so verneuk, bely hy.

Káál-verleë wag hy.

Voor staan ’n koorsuster op en begin, met oorgawe en nootvas, die gemeente lei.

Amazing Grace.

Gemeente in die Bosveld

Clinton V. du Plessis