Feeds:
Kommentaar

Eendag as ons groot is

Dit is vandag Vrydag. Dit is ook vandag die einde van die maand. Dit is ook vandag paydag. Vir baie is dit ‘n heerlike vooruitsig, ‘n dag en naweek om na uit te sien.

Dan is daar die duisende naamloses; die vroue en kinders wat hulle voete huis toe sleep op ‘n Vrydag en op ‘n paydag . . .

Lonely child 2

Foto: Flickr

Ek en Pietie het dit weer gehoor

laasnag by die huis naas die ou treinspoor

die gille wat breek in die donker

Houe wat val in die sinkdakhuis

‘n vrou wat bid met haar vingers gekruis

‘n gesleep

‘n geworstel

maar die man is sterk

en ons weet van die meisie met die dooie oë.

Dit gebeur reeds geruime tyd

maar ons ma’s het gesê julle bly daar uit

by so iets raak ‘n mens g’n betrokke

Tog is Pietie en ek

saans op ons plek en eendag as ons groot is

kan ons dalk iets daaraan doen

eendag as ons groot is raak haar oë miskien weer groen

eendag as ons groot is –

Ons hoor maar weer

elke naweek sonder keer

hoe sy gil en pleit hoe hy lag in sy jolyt

Ons kyk elke Maandag en haar oë is dood

en so teen Vrydag – ons weet dit is sy paydag

skop sy klippe op pad huis toe

Maar, laat dit staan

ons bly stil maar ons verstaan

en eendag as ons groot is sal ons praat en vertel

van die meisie met die groen oë in haar pa se hel

eendag as ons groot is – kyk, ons is maar net dertien

maar eendag as ons groot is sal almal dit sien.

Elsa Hoffman

Vir Xuane

‘n Dapper ou dogtertjie het vanoggend in die vroeë oggendure haar stryd teen kanker verloor

Little girl in heaven

Waar ‘n kind sterf kry die aarde seer
die lug koes
die riviere raak stil
die see krimp terug
die bome hang swart doeke uit op die middaguur
die horison raak onseker
die berge word oornag oud met grys skouers
die klippe le dit in hulle geheues vas

en die son val gewond in sy skaduwee.

Johann de Lange

My ouma get gesê die grootmense kap hout,

maar hulle kyk nie waar val die splinters nie.’

Hans du Plessis

Straatkinders van Afrika

Foto: http://imgarcade.com/1/african-children-in-poverty/

Huise van glas

Daar is ‘n rede waarom ek na hierdie musiek en lirieke gaan soek het. Die rede het ook te doen met my sans-TV Sondag en my nuut-ontdekking van die radio en RSG in die besonder. Die rede het te doen met die kerkdiens waarna ek vanoggend op RSG geluister het. My rede het te doen met Jesus se woorde in Matt 7:1 – 6 waarin hy praat oor oordeel:

Oordeelkundige oordeel = die verskil tussen veroordeel en beoordeel. 

Wat het ek geleer?

Moenie met ‘n kritiese gees oordeel nie. Veroordeling boemerang met ‘n spoed. Moenie skynheilig oordeel nie. Hou op om splinterinspekteurs te wees. Wees  balkeverwyderaars.

Moet egter ook nie oordeelloos wees nie.

Gesonde oordeel is noodsaaklik. As jy verkeerd oordeel gaan jy verskeur word. Wat skadelik vir ons is, moet uitgeskakel word. Soms is dit nodig om ”die stof van jou voete af te skud”.

Daar is twee kante van oordeel.

[Theuns Jordaan het die woorde van hierdie liedjie geskryf. Ek hou egter meer van die sangweergawe van Herman Holtzhauzen. ]

Kyk die mense in die strate, dokters, staats-amptenare
Almal dra geheime in die mou
Soos papier poppe op kaarte, word ons leeg sonder harte
En daar’s niemand wat ‘n ander meer vertrou

Waarom sien ons die splint in ‘n ander een se oog
En staar ons altyd blind in die van ons
Selfs die Son wat daar skyn, gee aan almal deel van hom
O moet nie oordeel nie, en wys nie ‘n vinger nie,
Ons almal woon in huise van glas

Kyk die nuus in die koerante, oordeel van alle kante.
Is daar dalk ‘n skuldgevoel wat skuil
En die mense praat en skinder, oor die dinge wat hul hinder
Maak nie saak wie huil nie, dis die styl.

Sê my waar is die broeder liefde, dalk gesteel deur die nag diewe
Al wat nou nog oorbly, is verwyte en kritiek

Waarom sien ons die splint in ‘n ander een se oog
En staar ons altyd blind in die van ons
Selfs die Son wat daar skyn, gee aan almal deel van hom
O moet nie oordeel nie, en wys nie ‘n vinger nie,
Ons almal woon in huise van glas
 Theuns Jordaan

U Eie Keuse

My televisie is nie-werkend op die oomblik. Sedert verlede Sondag is ek dus al TV-loos. Gevolgtrekking: ek het NIKS gemis of verloor nie. Inteendeel, ek het meer gewen. Ek het weer die radio ontdek.

Selfs gister rugby geluister op RSG. Wat ‘n aangename ondervinding! Gisteraand weer na ”U eie keuse” geluister wat baie  soet herinneringe aan my kinderjare  laat opflikker het. Saterdagaande  –  die hele gesin om die radio: Pa lees koerant – die alewige koerant. Ma brei en gaan maak teen 9 uur tee of Milo. Ek lees my biblioteekboeke, soos gewoonlik. Wat my susters en broer gedoen het, kan ek nou nie onthou nie. My skoolmal, geniale oudste suster het seker geleer; my stoute boetie het seker met sy karretjies gespeel en my jongste suster seker met haar pop of iets. Maar almal was elke Saterdagaand saam om die FM radiotjie geskader.

Ongelukkig kon ek nie die regte weergawe van die kenwysie van ”U Eie Keuse’,  ”Ball Scene by the Gottingen Symphony Orchestra”’ op youtube opspoor nie, maar die weergawe wat ek hieronder bylas, is net so mooi. Dit begin heel vrolik en is nogal oulik.

Geniet die musiek!

 

Wat maak jy hier?

En ja, ek vra myself ook dikwels, alte dikwels, dieselfde vraag:  Wat maak ek hier? Wat maak ek nou eintlik hier?

Ek haal TT Cloete aan:  Uit: http://www.literator.org.za/index.php/literator/article/viewFile/139/456

Die geheim van Leipoldt se enigmatiese klein gedig is dat die voël die digter se dringend
herhaalde vraag nie beantwoord nie, of nie kan beantwoord nie, en dat die antwoord wat ons
graag sou wou gehoor het, uitbly en nie daar staan nie:

Is dit bloot ’n voël waaroor dit hier gaan? Wáár is ‘hier’? Wat beteken ‘maak’? Gaan dit om ‘wat
soek jy hier,’ met die antwoord ingebou: ‘jy hoort nie hier nie,’ ‘waarom is jy hier?’, of ‘wat doen
jy hier?’
Leipoldt se sekretarisvoël is ’n eksotiese verskynsel. Die gedig bly so oop dat niks my verhinder
om die sekretarisvoël as die digter te sien nie (die penne agter die ore suggereer iets daarvan).
Die digter is vir die meeste mense ’n eksotiese verskynsel. Verse is eksoties. Niemand praat in
verse nie. Die gedig is ’n abnormale ding. Hoort die digter dan hier in die ‘normale’ wêreld?
Waarvandaan kom hy? Ons weet uit Leipoldt se gedigte dat mense vreemd opgekyk het na hom
as digter, as ’n vreemdeling soos die sekretarisvoël. Dus: Wie stel die vraag? Die nugter nurks of
die digter? Word die vraag deur iemand anders aan die digter gevra, of vra hy dit aan homself?”

 

Secretary Bird by Antoinette Kloppers at Dullstroom, Mpumalanga

Foto krediet: Antoinette Kloppers ”Secretary bird” Dullstroom, Mpumalanga

Sekretarisvoël met jou lange bene,
Met jou penne agter die ore styf,
Met jou stadige stappies, wat maak jy hier?

Sekretarisvoël met jou lange bene,
Met jou vaalgrys vere en lang, lang lyf,
Met jou groot, groot oë, wat maak jy hier?

C Louis Leipoldt

 Die foto het ek op ‘n sosiale media bladsy raakgeloop met geen verdere inligting daarby nie. Dit lyk asof die gediggie op ‘n houtpaneel gedruk is. Hoe dit ookal sy, dit is pragtig . . .

  

Namakwaland