Feeds:
Kommentare

Uit: Broodsondes” deur Annelie Botes

 Het jy al probeer uitwerk waar kom haar swart nagte vandaan?

African mother and daughter

Dogter, dogter, weet jy dan nie dat dieselfde hoe-hoe-hoe-naguil wat op jou ma se daknok sit ook op joune sit nie? Het jy al probeer uitwerk waar kom haar swart nagte vandaan? Is sy so omdat sy so wil wees, of omdat sy die les misverstaan? Hoe dink jy, wat druk op haar borsbeen in die nagure as die pes in die donker sluip? Dalk is jy na haar toe gestuur om rigting te hou met die stormlamp, en jy het nooit besef jy is die omhooghouer van die lamp nie.

Moeder, moeder, jou dogter is gebore uit jou baarsak, maar sy behoort aan haarself. Sy sal haar eie lesse ontrafel. Julle lampe brand verskillend. As jy oorbesig is om haar lamppit namens haar op en af te draai, kan die haatheks oor die onderdeur klim en beide van julle se lampe uitdoof. Wees op die uitkyk, moeder. Hou die sleutel in jou voorskootsak, maar gee jou dogterkind ‘n duplikaat. Netnou hoor jy nie die haatheks by die tuinhek nie en plak sy haar ysterpot vol aalwynsop op jou stoof neer.

Dogters, moeders, moenie die reis rivier toe vrees nie. Dis ver, maar dis naby. Dis alsbitter; tog ook heuningste heuning. En dis ‘n reis wat jy nooit sal berou nie.

Uit: ”Broodsondes” deur Annelie Botes

‘n Ma kan haar dogterkind nie wegstoot nie. En ‘n dogterkind kan haar ma nie wegstoot nie.

Mother to daughters

‘n Ma kan haar dogterkind nie wegstoot nie. En ‘n dogterkind kan haar ma nie wegstoot nie. Omdat hulle mekaar toebedeel is vir die leer van baie, en nog baie meer lesse .Labirint waarin elkeen in sy blindheid tas na bakens. Vir elkeen loop die labirint anders; lees die wette anders; staan die wilg op ‘n ander wal, by ‘n ander rivier.

So is dit ook reg.

Juis hier, by die wil om reg te wees, het die nawelstring begin rek, totdat die skeur onafwendbaar was. Koppig. Eiewys. Onbuigsaam. Afdwingerig. Misbruik. Onrepek vir die grense van ‘n ander. Snoep wees met opskuif sodat iemand anders kan sitplek kry. Dis alte maklik om ons waarhede vir die buitewêreld te verberg, en dit uit te haal op die wat ons weet ons nie sal verloën nie. Daarbuite waar niemand ons iets skuld nie, sal ons honderd maal dink voor ons dooierus vat en  korrel.  Maar agter die rookglasvensters skiet ons uit die heup, min gepla oor wie se aorta ons afskiet.

Oor ma’s en dogters

Uit: ”Broodsondes” deur Annelie Botes

 Elke ma en dogter wat in onguns leef en mekaar met die skalpel vermink, moet rivier toe reis.

Mother and daughter

In die molm van die rivierwilg

In die begin van die begin het die Wetmaker die riviergodin aangestel oor die boekrol met al die wette vir al die plae wat spoeling, wassing en weking benodig. Dwaalsiel, breekharte, albasteroë, wintersvoete. Sy het alles bedink en die wette na goeddunke in haar rivierland versteek. Soms op toeganklike plekke ;soms op gevaarplekke waar verre reisigers hard moes soek. Tussen die biesiegoed en braambosse; op die sandbanke by die krokodille; in die oog van ‘n maalkolk; die swaaienede vinkneste; die helling van die stroomversnelling.

Die bossie met die helingsolie vir die skeuring tussen ma en dogter het sy voorlangs gebêre, in die molm van die waterwilg. Want sy’t geweet as ‘n ma of dogter uit seer en desperaatheid na die spoelwater toe moet reis, is hulle van krag ontdaan en lank reeds duiselig van hongersnood.By hulle aankoms loop hulle mankvoet en hulle oë sit versonke. Al wat hulle kan regkry, is om gebukkend aan die voet van die waterwilg te tas, met die vingers kneus tot die geur van tiemie opslaan. Dan uitrus in die wete hulle het die boekrol gevind. As die oggend se môreoggend se oormôre kom, begin hulle pluk en langpad terugdra. Pars en aansmeer, die nawelpunte vasdruk tot hoogdagson. Vir baie rondemane, tot die letsel kleiner raak. Nog ‘n bietjie kleiner. En nog ‘n bietjie.

Tog, die wette van die boekrol sê nêrens dat die letsel ooit sal verdwyn nie. Dis bloot die getuienis dat iemand rivier toe was. Elke ma en dogter wat in onguns leef en mekaar met die skalpel vermink, moet rivier toe reis. Wegbly en weier is om die skalpel in te sluk en vanuit die innertes opgekerf te word.”

Vroumenssake

Aanhaling uit: ”Broodsondes‘ deur Annelie Botes.

“My kind, jy moenie al jou vroumenssake vir jou ma vertel nie. Ook nie vir jou man nie. Daar is goed wat net jy en die Here hoef te weet.”

Image via web

Woman praying by feminspire should i pray for my abuser

By Leipoldt se graf

Die mooi  foto van die hek by die ingang na C Louis Leipoldt se graf, het vir maande lank in ‘n lêer op my rekenaar se hardeskyf gelê en wag vir ‘n gediggie om daarby te pas.

Toe, onverwags, duik die gediggie op in ‘n ou vergeelde digbundeltjie, ”Uit ons digkuns”, saamgestel deur T J Buning. Die eerste druk was in 1935.

Die foto het ek eendag op FB gesien en onmiddellik daarvan gehou. So baie daarvan gehou dat ek dit afgelaai en gebêre het sonder om die eienaar van die foto se naam daarby te plaas. Of dalk was daar nie ‘n naam by nie?

Miskien sal die eienaar van die foto eendag die foto raaksien en dit as syne eien.

Entrance to the grave of C Louis Leipoldt

By Leipoldt se graf

Leipoldt, jou blomme

Bloei in die pas

Waar jy die liefste

Oktobermaand was.

Eensame lewe,

Eensame dood.

Rustelose, rus

In jou wêreld se skoot.

I D Du Plessis

Adam Small se gedigte wissel baie ; soms  skerp satiries dan weer sagter; dikwels vol opstand en verbittering.

Hierdie fragment kan dus op verskillende maniere geinterpreteer word.

Ek verkies om dit as ‘n liefdesgediggie te sien. Dit is dan ook opgeneem in Fanie Olivier se bundel, ”Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte.

Hande , soos die dou . . .

Teerheid

Dit moet soos dou om ons dade lê,

en dit moet teerder wees as die dade wat ons sê -

Mens moet die teerheid van die liefde in jou hê!

Adam Small

Die Opsitkers

Erens is jy . . . . .

Opsitkers

Ek ken jou nog nie
- dit is waar -
maar erens moet
jy tog bestaan;
Die aandson gloei
rooi op die blaar
En ek voel jy’s g’n
ydele waan
Want rooi sprei
die liefde haar vaan!

A G Visser