Feeds:
Kommentare

Archive for the ‘Afrikaanse gedigte’ Category

Riette:

Hierdie is my eerste poging om te ”reblog”. Ek hoop dit werk, want ek wil hierdie deernisvolle en puik stukkie skryfwerk deur Lidia Theron graag met my medeliefhebbers van ons taal en boeke deel.
Geniet dit, soos ek dit geniet het!

Originally posted on voormyvensterverby:

Kan ‘n mens werklik ‘n skrywer ken as jy haar boeke gelees het? Kan jy werklik sê “O, ek ken haar, eintlik ken ek haar nogal goed.” Nee, jy kan nie, jy kan bloot ‘n sekere soort waarneming maak, maar of dit reg is? Nee, nie noodwendig nie. Ek was gelukkig om vir Annelie Botes effens, let wel effens beter te leer ken. Tog ken ek haar steeds nie goed genoeg om te weet of sy ‘dalk, ooit of nooit‘ ’n sekere uitlating sal maak nie. Kan mens Sondag na Sondag as jy ‘n joernalis se rubrieke lees, sê jy ken die joernalis of dat jy weet hoe hulle sal skryf? Nee, ek dink ook nie so nie.
Al is Annelie Botes vir jou ‘n rolmodel, al hang jy aan haar lippe en al lees jy elkeen van haar boeke, ken jy haar steeds nie. Al lees jy op ‘n…

View original 1 069 more words

Read Full Post »

Dwergies, kaboutertjies, feetjies en sprokiehuisies . . . . .

Ek sal nooit moeg word vir hierdie karaktertjies nie. Selfs hekse en trolle fassineer my. Een van my wense, as mens mag wens, is om mooi te kan teken en mooi storietjies te kan skryf. Storietjies en gediggies en rympies.

Hier is een van my allermooiste gunsteling gediggies

 

Dwergieman

In ‘n gat daar onder die sukkeldoring
Het ‘n dwergieman sy huis.
Die mure daarvan is goudgeel klei,
En die vloer van silwergruis.

En die lampe is klein vuurvliegies,
Wat skitter soos sonneskyn
As die groen van die skemeraand val
En die son se glans verdwyn.

Die stoele is bergkristalle,
Wat onder die liggies blink;
Die tafel ‘n groot wit paddastoel,
Met sy steel in die gruis gesink.

Die kussings is fynste wit kapok
Uit tinktinkie-nes gesteel;
En die deurgordyn is ‘n mierkatvel,
So sag soos sagte ferweel.

Hier lewe die dwergie die jare deur
Waar niemand hom ooit sal stoor;
En hy en sy vrou kom net maar uit
Om water te haal uit die voor.

C. Louis Leipoldt

Read Full Post »

20130605-191154.jpg

Kunstenares: Marita Simpson

Oor sy afsigtelike boggel,
en kromheid, het hul hom gekoggel,
en bitterder was hul venyn
as sy vergroeide ruggraatpyn.

Tussen die diere in ‘n hoek
het hy die eensaamheid gesoek:
“Met klere wat gedurig gaar is,
wat doen die vent met sy salaris?”

Hy’t maandeliks by die poskantoor
‘n brief gepos of een gelees
by die dierkratte, oor en oor:
“Sou daar tog erens iemand wees?”

En daardie ewige reuk van drank:
nie een sou huil as hy bedank,
maar waar hy in die sirkustent
aapagtig teen die firmament,
hoog teen die takelwerk, kon klouter,
die dood uittart, en klein kabouter,
sy duiwelstreke uithaal onder
dat almal skater vir die wonder,
is hy, hoeseer verag, verlate,
nog deur die baas beskou as bate.

Toe het ‘n brief gekom eendag . . .
Hy’t oor die bed gebuk, verblind,
terwyl ‘n boggelvroutjie, sag,
sterwend fluister:”Dankie my kind . . .”

S J Pretorius

Read Full Post »

Rondloper

Agterpad deur Namakwaland by Jac Kritzinger in Weg tydskrif

Foto krediet: Jac Kritzinger

Hy’s klein en skraal en baie moeg,
sy klere vaal en muf van stof,
want heel die warm dag het hy
die paaie, paaie langs geslof.

Sy skouers buie bietjie oor
van stap en stap in reën en wind,
sy hande is gebars en swart
maar klein en skraal soos van ‘n kind.

Nou stap hy na die waterput
waar donkies en die kalwers drink
en in die modderwatertjies
die eende kwetter en rinkink;

nog skaam’rig vir die agterplaas
sluip-sluip hy na die putjie heen,
maar voor hy skep, laat drink hy eers
die kalwers, tot die laaste een.

Rondloper noem die mense hom
en deugniet – tot sy pa en ma –,
sit soms die honde agter hom
as hy weer by die plaas kom pla.

Snags slaap hy sommer in ‘n sloot
of agter in ‘n ghoeniebos,
en as die veldkos skaarser word,
kom vra hy soms ‘n bietjie kos.

Die vrou loer oor die agterdeur,
die kinders kom so stil en kyk,
want hy’t die oë van ‘n kind
wat nou eers na die dinge kyk.

N P van Wyk Louw

Read Full Post »

 

20130525-185647.jpg

Geloof, hoop, liefde. Hierdie drie,
maar die grootste hiervan is dalk geloof,
onthou ek uit ʼn gesprek aan die einde van Op ʼn eiland.
Vir Rita met haar wrokkige man
in om te lewe is onnatuurlik bly ʼn laaste halm hoop.
Iewers in ʼn gedig van André Letoit
word oorskietliefde geloot.

Hoe kies mens dan jou roete, jou invalshoeke
deur gom en gare en die blaaie van boeke?

Toeval dalk? Ry vanuit Oudtshoorn, rigting Calitzdorp,
op soek na ʼn uitstalling van landskapskilderye,
hou by De Hoop se kerktoring stil –
in geloof gebou, maar nou ʼn handlose vinger
sonder dorp om na terug te wys,
klok wat koersloos onder loodlas lui.

Kom dan op ʼn sinkgehuggie af,
kerk teen die horison, mezuzahkruis langs die deur
en besef waaroor die keuse moontlik gaan:

Geloof, De Hoop en wasdag,
hierdie drie, maar die grootse hiervan is die wasdag.

Andries Bezuidenhout

Read Full Post »

Repos Ailleurs

'n Tentjie klein

Repos ailleurs (Die rus is elders)

In die eensame veld
staan ‘n tentjie klein,
en daarnaas in die skeemring
skuif die ligtende trein;
ek sien in die tentjie,
deur die oop gordyn,
‘n tafel met bordjies
en glasies fyn,
wat sag in die lig
van die kersie skyn,
en ek dag: “Was ek net
in die tentjie klein,
ek sou tog so gelukkig syn.”

Naas die eensame tent
staan ‘n meisie klein,
in stomme bewond’ring
van die ligtende trein;
sy sien my geniet
my glansende wyn
en kost’like maal
by elektriese skyn;
en ek raai die gedagte
van die meisie klein:
“Ag, was ek maar net
in die vrolike trein,
ek sou tog o so gelukkig syn”.

Totius

Read Full Post »

Kykweer

Die digter trek nie skares nie

Die digter trek nie skares nie

 

”’Die gees van my land is ‘n voetbal”

(Lina Spies)

 

Die digter trek nie skares nie:

Opperman, Van Wyk Louw of Breytenbach,

die lostrio van die taal

vul nie aankomsale nie;

hulle trek nie ratse jong dye

uit eina-rompe nie.

 

Selfs met hul struktuur,

hul vorm,

die ritme van rymwoord,

of met die flink fop-aangee van betekenis,

of die agterlyn

van die sonnet

wat vaartbelyn

die naakte bluf van die kaal keiser, sonder skroom,

ontbloot,

kry hulle nog geen applous.

 

In die daaglikse kwatryn

van die voorstedelike bestaan

is almal banaal begaan

oor die gain en die pyn.

 

Selfs die babas in kappies,

met foppertjies

en koue kriewelhandjies

kweel en kwyl opgewonde in die kamera

oor die baie baard,

been en biceps,

die torso is die ode,

weet die bal van die metafisika?

 

Die digter sit op die reserwebank:

sonder bier in die hand,

sonder vlag op die bors,

hy besef, die massas het ‘n ander, dieper dors.

 

Hulle kyk liefs om die spieël,

vermy die raaisel.

 

 

© Clinton V. du Plessis, 2013

 

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »