Gedig van die eeu: Een dag van morgen – Hans Andreus ( In Afrikaans vertaal deur Winnie Rust)

Die mooiste mooi gedig.  Eerlik, eenvoudig, aangrypend.

Tender moment 2

                                                                        Foto: Pinterest

GEDIG VAN DIE EEU

Een dag van morgen
Deur Hans Andreus

Wanneer ek môre doodgaan,
Vertel dan aan die bome
Hoe lief ek jou gehad het.
Vertel dit aan die wind
Wat in die bome klim
of uit die takke val
Hoe lief ek jou gehad het.
Vertel dit aan `n kind
Wat jonk genoeg is om te begryp.
Vertel dit aan `n dier
deur hom net aan te kyk.
Vertel dit aan die huise van steen,
Vertel dit aan die stad
Hoe lief ek jou gehad het

Maar sê dit aan geen mens.
Geen mens sal jou wil glo.
Geen mens sal dit kan glo:
Dat slegs maar `n man, dat slegs maar `n vrou,
Dat een mens `n ander so lief kan hê soos ek vir jou.

 

‘Een dag van morgen’ – gedig van die eeu

Tender moment

                                                                   Foto:Pinterest

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou

Hans Andreus

Advertisements

Breyten se Brief – Jan Blohm

As ek vlug in die wind
Word ek die donker se kind
En belydenis die bind my
Met jou tangerine roos tintlint
Word wakker word wakker
Met die newspapergrappe
Vat my ver weg van jou
In Jazz cafe se Omo

So wals my my lief
Laat my in angels believe
Ek het gesê jy is die son
In Breyten se brief
Want hy maak ons huil
Maar jy maak my sien

Sunnyside se poems
Dryf my sweet sherry toe
Het jy ‘n clue my baby blue?
My Rosey so true
En daar’s dors in die tyd
Sing die Kaap se wind suid
Kom lê in my arms
Ek het als weggesmyt

Maar wals my my lief
Laat my in angels believe
Ek het gesê jy is die son
In Breyten se brief
Want hy maak ons huil
Maar jy maak my sien

En ek skryf jou gedig
Jakaranda in die reën
En die volmaan’s eers blind kind
Sy’s happy jy’s nou clean
Laat my klim om die glimlig
Heel aand wag
Hierdie visions van jou
My Venus se blouvrou

So vlug-vlug my kind
In die blou lug my kind
So vlug-vlug my kind
In die blou lug my kind

 

Vincent van Gogh

Jy het as ‘n miskende
heilige vergeefs geveg teen die ellende
en die onreg in die krotte van die myn,
in agterbuurtes en op landerye; slegs die pyn
en  skriklike stryd van God
leer ken, wat mens en boom verknot
in Sy kramptrekke; maar eers toe jy die koringgerwe
in aanbidding van die son kon verwe,
boere, wasvrouens en gepynigde gesigte,
die kantelende landskap in die snelle ligte
geel en groen en blou –  alles met koorsige gevlek
tot branding van die skone kon verwek,
toe is Sy hartstog eers in jou volbring
soos groen sipresse tot ‘n vlam verwring.

D J Opperman

Understanding the lyrics and Van Gogh’s Life.

My mamma is bossies

In teenstelling met die vorige gedig se wraak en bitterheid, is hier ‘n titseltjie heimwee en verlange van ‘n volwasse dogter na haar ietwat ”mallerige” ma wat seker deur min mense verstaan is.

la sona molto felice

goose-girl-and-shepherd-dog-free-license-CC0-980x548

My mamma is bossies
uit haar een oog huil sy Puccini
uit die ander oog betig sy my
Snags kweel sy: Bedaar, my kind, bedaar
môore kry jy van soetpap en melk

My mamma is bossies
la sona molto felice, sing sy
en pak haar kaarte uit
Hoe mooi is sy nie
sy met haar hare soos pruimedante
my bossiema met haar taai drome
en onverwagte uitgelatenheid.

My mamma is bossies
Sy is dood nou
ingeweef in die familietapisserie
Sy jaag haar ganse strandlangs
met 'n dun swepie aan
Sy draai om, sien my
my agterstevoorkind, sê sy
mag dit goed gaan met jou

Jeanne Goosen