Feeds:
Kommentaar

Archive for the ‘Afrikaanse gedigte’ Category

Die mooi  foto van die hek by die ingang na C Louis Leipoldt se graf, het vir maande lank in ‘n lêer op my rekenaar se hardeskyf gelê en wag vir ‘n gediggie om daarby te pas.

Toe, onverwags, duik die gediggie op in ‘n ou vergeelde digbundeltjie, ”Uit ons digkuns”, saamgestel deur T J Buning. Die eerste druk was in 1935.

Die foto het ek eendag op FB gesien en onmiddellik daarvan gehou. So baie daarvan gehou dat ek dit afgelaai en gebêre het sonder om die eienaar van die foto se naam daarby te plaas. Of dalk was daar nie ‘n naam by nie?

Miskien sal die eienaar van die foto eendag die foto raaksien en dit as syne eien.

Entrance to the grave of C Louis Leipoldt

By Leipoldt se graf

Leipoldt, jou blomme

Bloei in die pas

Waar jy die liefste

Oktobermaand was.

Eensame lewe,

Eensame dood.

Rustelose, rus

In jou wêreld se skoot.

I D Du Plessis

Read Full Post »

Adam Small se gedigte wissel baie ; soms  skerp satiries dan weer sagter; dikwels vol opstand en verbittering.

Hierdie fragment kan dus op verskillende maniere geinterpreteer word.

Ek verkies om dit as ‘n liefdesgediggie te sien. Dit is dan ook opgeneem in Fanie Olivier se bundel, ”Die mooiste Afrikaanse liefdesgedigte.

Hande , soos die dou . . .

Teerheid

Dit moet soos dou om ons dade lê,

en dit moet teerder wees as die dade wat ons sê –

Mens moet die teerheid van die liefde in jou hê!

Adam Small

Read Full Post »

Die Opsitkers

Erens is jy . . . . .

Opsitkers

Ek ken jou nog nie
– dit is waar –
maar erens moet
jy tog bestaan;
Die aandson gloei
rooi op die blaar
En ek voel jy’s g’n
ydele waan
Want rooi sprei
die liefde haar vaan!

A G Visser

Read Full Post »

1921-TheMatchSeller

 

”This mutilated veteran is a pitiful character. The war has taken limbs and vision. His deformities are highly visible yet the only attention he draws is from a Daschund who pees on his stumps.”

Na ‘n skildery deur Otto Dix

By die pilaar, die ingang

na die donkerte, frons die kind.

Boodskapperbomme

het hom een aand wakker geskud, bye

wat hom in die oogbanke steek.

Hy het geroep na sy ma.

Hy het geroep na sy pa.

‘n Engel het by die voetenent gestaan.

Dit is koud, swart kouse om sy stokbeentjies.

In sy oë dreun vliegtuie

wat dwarsdeur die koue klankgrens breek

en bombardeer. Hy huil nie.

Sy een hand is op aandag.

Sy ander hand kom te voor-

skyn met ‘n vuurhoutjiedosie.

Skaduwees val sy jas

binne.

Johan van Wyk

Read Full Post »

Die Mynwerker

Image

Foto krediet: Steve Mc Curry

Ek werk vir pitte (sê die myner),
ek werk nie vir ‘n saak soos jy,
waar ’’geld nie alles in die lewe is’’
ek werk beslis net vir my pay.

Daai harde rif laasweek –
jy moes my sien boor het,
en daainemaait laai;
jy moes die skoot gehoor het . . .

En toe slaan ek aan ouwertaaim
iets oor die honders, ja;
hoekom sal ek staan en lieg?
jy kan my voorman vra.

Nee, pitte, sê ek jou;
los die plesier en die vroue . . . .
Ahem . . . e . . . . ‘skuus, ek hoes kwaai,
lyk my dis verkoue . . . . .

(Earl Martin)

Uit: Reënboogstemme, saamgestel deur G.W.Davids, C. J. Banda en andere

Read Full Post »

Man

O liefling, as ek luister na die wind
Wat snags so klaend en weemoedig suis
Deur die eikeboom se blare bo die huis,
Dan dink ek terug aan toe ek nog as kind
Gelukkig was, onskuldig, trougesind
Aan wie ek lief gehad het, sonder kruis
Of bitter hoon wat skielik op kan bruis
En skaars versagting in vergeet kan vind.

Dit was die tyd voor ek jou eers gesien het,
Voor ek kon weet dat liefde wreed kan wees
En ergste smart ‘n droef genot kan dra.
Eers na my hart se hartstog jou bedien het
Tot sterwens toe, bankrot aan hoop en gees,
Heb ek geleer hoekom die nagwind kla.

C. Louis Leipoldt (ca. 1880 – 1947)

Read Full Post »

Riette:

Hierdie is my eerste poging om te ”reblog”. Ek hoop dit werk, want ek wil hierdie deernisvolle en puik stukkie skryfwerk deur Lidia Theron graag met my medeliefhebbers van ons taal en boeke deel.
Geniet dit, soos ek dit geniet het!

Originally posted on voormyvensterverby:

Kan ‘n mens werklik ‘n skrywer ken as jy haar boeke gelees het? Kan jy werklik sê “O, ek ken haar, eintlik ken ek haar nogal goed.” Nee, jy kan nie, jy kan bloot ‘n sekere soort waarneming maak, maar of dit reg is? Nee, nie noodwendig nie. Ek was gelukkig om vir Annelie Botes effens, let wel effens beter te leer ken. Tog ken ek haar steeds nie goed genoeg om te weet of sy ‘dalk, ooit of nooit‘ ’n sekere uitlating sal maak nie. Kan mens Sondag na Sondag as jy ‘n joernalis se rubrieke lees, sê jy ken die joernalis of dat jy weet hoe hulle sal skryf? Nee, ek dink ook nie so nie.
Al is Annelie Botes vir jou ‘n rolmodel, al hang jy aan haar lippe en al lees jy elkeen van haar boeke, ken jy haar steeds nie. Al lees jy op ‘n…

View original 1 069 more words

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »