Foto

Die ou kasteel

FB_IMG_1459776510978

Advertisements

Ek het’n huisie aan die rand

Huisie aan die Rand
Foto krediet: Semelo Construction & Projects

Ek het 'n huisie aan die Rand. Dis nag.
Ek het my huisie tweemanhoog ommuur;
'n draad gespan; 'n kopbeen sê: Bly weg!
Dit is 'n fort waar ek my saans verskans.

Daarbuite hoor ek mense hardloop, skote knal,
deure klap, rubberbande snerp op teer.
Dan stilte. Daarbuite hoor ek ruite val
(of is dit binne waar diefwering makeer?)

Ek het 'n huisie aan die Rand. Dis nag.
My huis, my paradys, bly lekker onversteur.
Kyk hoe blink die koppe aan my draad:
tot hier dring niemand, maar niemand deur.

Ek het 'n huisie aan die Rand. Dis nag.
Die alarm by die Trellidor hou knipoog wag.

Pirow Bekker

katie melua

16 September 2008

bye dans
korwe
drup nektar
‘n stadion wag
vir die happening
en lywe se swing

groen kykers flits
op die verhoog
smal vingers
stryk harte
en ‘n dy wieg

manne kry die blues
toe sy op versvoete
met rymende drif
lirieke uitdeel
en melodieë smokkel
iemand verlang
na die ver ver tyd
katie se timing is perfek

if you were a sailboat i would sail you to the shore
if you were a river i would swim you
if you were a house i would live in you all my days
if you were a preacher i’d begin to change my ways

vanaand is die maan vol gloei

met hartstog slaan sy die kitaar
en haar vingers laat tril die snaar

Cas Vos

Bergies

Soos hulle dit noem,”skarrel”. Soggens vroeg verskyn hulle om te ”skarrel” in die strate van die stad, Kaapstad. Hulle is die ”Bergies”; die daklose straatmense wat skuiling soek in die bosse teen Tafelberg. Louis Esterhuizen se gedigte handel oor mense wat swaarkry . .

Foto krediet: 2ndTake Homeless 2

Die teerste geluid
 die bergies met hul trollies
 duskant vyf

 in die môre, honger
 krappe wat kruis en dwars
 donker strate


 deur, van swart sak
 na swarter sak
 rammel

 Só bly gister se rommel
 'n winskoop, tot die waens
 agter hulle aan 

sluip, kruis en dwars
 deur die koue strate vyfuur
 in die môre

 die seerste geluid 

Louis Esterhuizen

Een

‘n Gediggie geskryf deur een van my oud-leerlinge, Elme Brand, toe sy maar net 10 jaar oud was. Vandag is sy ‘n jong dame van 20 jaar oud en besig met haar studies aan die Universiteit van Pretoria.

Sy was ‘n sterstudent; haar opstelle veral was vol diepte  . . .

Ons het ‘n besonderse konneksie gehad; miskien omdat ons albei intense introverte was – nog steeds is. Sy kon die dieper dinge raaksien in gedigte veral; ver bo die vlak van ‘n gemiddelde tiener

Haar gediggie is opgeneem in ‘n bundel ”Rhymes of time” A book of verse from young south-Africans aged up to 13 years

Foto: Pinterest

Young woman sitting alone

Een

Een is ‘n getal

dit maak my mal

Ek haat een

want ek voel alleen

Ek het een maat

sy gee goeie raad

Ten minste is een

beter as geen

Elme Brand (10)

Introvert

Hierdie pragtige gediggie het in die ATKV se ”Senior Afrikaans Eerste Addisionele Taal-Olimpiade 2015′‘ vraestel verskyn wat die kinders verlede Dinsdag geskryf het. Dit is geskryf deur Anja Visser. Onder haar naam verskyn die volgende: Poort, 2011.

Ek neem dus sommer aan dat sy ‘n tiener was toe sy dit geskryf het en dat dit heel waarskynlik in ‘n tydskrif met die naam ”Poort” in 2011 verskyn het. Dit is my aannames. Ek sal dit moet gaan google.

Die gediggie het my onmiddellik halsoorkop aangegryp. Dit kon net sowel ek gewees het wat dit geskryf het; dit was ”ek” toe ek ‘n tiener was. Ek onthou nou nog sy naam. Hy het in my graad 9-jaar een oggend in ons klas ingestap – die nuwe seun van iewers in die Vrystaat . . .

Die foto het ek op die internet opgespoor; ongelukkig met geen naam van die eienaar daarby nie.

Geniet dit . . .

[Ek sukkel egter met WordPress. Dit aanvaar nie strofes nie. Al maak ek spasies tussen die strofes of al tik ek die gedig in Word en ”copy en paste” dit in WordPress, word geen spasies aanvaar nie. Hierdie gediggie se strofe-indeling wys dus nie korrek in my pos nie.]

Introvert girl in window sill

elke dag

staar jy deur my

my lyf is van glas

die muur agter my jou fokuspunt

my stem

is koue wasem

teen die venster langs jou

my trane

is die reëndruppels

wat van jou lyf afrol

en vergete

op die grond neerplons

my aanraking

is die wind

wat op elke windstil dag

deur jou waai

ek is die

deurskynmeisie

agter in die klas

”Bethlehem” ‘n gedig deur Rien Joubert

Vanoggend vroeg pop daar toe twee dinge op my rekenaar op so saam met my eerste koppie koffie: ‘n pragtige gedig wat ‘n vriendin aan my gestuur het, want sy het naam van die digter gesoek en ‘n treffende foto van ‘n doodstil nag in die Karoo met ‘n windpomp en die melkweg duidelik sigbaar in die helder hemelruim . . .

Hieronder is die huwelik tussen die twee.

Die gedig is geskryf deur Rien Joubert en die pragfoto behoort aan fotograaf Chrismari van der Westhuizen. Sy het dit geneem op hulle plaas so 60 km vanaf Loeriesfontein in die Noord-Kaap

Karoo windpomp en sterre nag deur Chrismari vd Westhuizen

As Bethlehem net nader was

dalk iewers in die land…

dan sou ons vir die Kindjie as geskenke vat

offers uit ons seerkryland, want,

nêrens anders ruik die reën so soet nie…

kom lê die herfs as roes nie…

En as die son ons oor die blou see groet,

dan breek die sonneblom sy goudpot oop

en laat my land sy goud as offer

tot by die Lam se voetjies loop.

Dan kniel ons hier in Afrika

soos herders lank terug

by doringvure wat die nag verlig.

En vir die Kindjie in die krip

word daar pasellas uitgehaal:

‘n heuningkoek, laventelbos,

‘n sonneblom, ‘n velkaros…

Die wyses onder ons

sou vir die Kind ‘n kaartjie los,

‘n dankie vir ons reënboogland,

vir roesrooi Kalahari-sand,

pers vygies teen ‘n duin se kant,

en God se Kerskind vlam wat brand

in elke hart in hierdie land.

– Rien Joubert