Een

‘n Gediggie geskryf deur een van my oud-leerlinge, Elme Brand, toe sy maar net 10 jaar oud was. Vandag is sy ‘n jong dame van 20 jaar oud en besig met haar studies aan die Universiteit van Pretoria.

Sy was ‘n sterstudent; haar opstelle veral was vol diepte  . . .

Ons het ‘n besonderse konneksie gehad; miskien omdat ons albei intense introverte was – nog steeds is. Sy kon die dieper dinge raaksien in gedigte veral; ver bo die vlak van ‘n gemiddelde tiener

Haar gediggie is opgeneem in ‘n bundel ”Rhymes of time” A book of verse from young south-Africans aged up to 13 years

Foto: Pinterest

Young woman sitting alone

Een

Een is ‘n getal

dit maak my mal

Ek haat een

want ek voel alleen

Ek het een maat

sy gee goeie raad

Ten minste is een

beter as geen

Elme Brand (10)

Introvert

Hierdie pragtige gediggie het in die ATKV se ”Senior Afrikaans Eerste Addisionele Taal-Olimpiade 2015′‘ vraestel verskyn wat die kinders verlede Dinsdag geskryf het. Dit is geskryf deur Anja Visser. Onder haar naam verskyn die volgende: Poort, 2011.

Ek neem dus sommer aan dat sy ‘n tiener was toe sy dit geskryf het en dat dit heel waarskynlik in ‘n tydskrif met die naam ”Poort” in 2011 verskyn het. Dit is my aannames. Ek sal dit moet gaan google.

Die gediggie het my onmiddellik halsoorkop aangegryp. Dit kon net sowel ek gewees het wat dit geskryf het; dit was ”ek” toe ek ‘n tiener was. Ek onthou nou nog sy naam. Hy het in my graad 9-jaar een oggend in ons klas ingestap – die nuwe seun van iewers in die Vrystaat . . .

Die foto het ek op die internet opgespoor; ongelukkig met geen naam van die eienaar daarby nie.

Geniet dit . . .

[Ek sukkel egter met WordPress. Dit aanvaar nie strofes nie. Al maak ek spasies tussen die strofes of al tik ek die gedig in Word en ”copy en paste” dit in WordPress, word geen spasies aanvaar nie. Hierdie gediggie se strofe-indeling wys dus nie korrek in my pos nie.]

Introvert girl in window sill

elke dag

staar jy deur my

my lyf is van glas

die muur agter my jou fokuspunt

my stem

is koue wasem

teen die venster langs jou

my trane

is die reëndruppels

wat van jou lyf afrol

en vergete

op die grond neerplons

my aanraking

is die wind

wat op elke windstil dag

deur jou waai

ek is die

deurskynmeisie

agter in die klas

”Bethlehem” ‘n gedig deur Rien Joubert

Vanoggend vroeg pop daar toe twee dinge op my rekenaar op so saam met my eerste koppie koffie: ‘n pragtige gedig wat ‘n vriendin aan my gestuur het, want sy het naam van die digter gesoek en ‘n treffende foto van ‘n doodstil nag in die Karoo met ‘n windpomp en die melkweg duidelik sigbaar in die helder hemelruim . . .

Hieronder is die huwelik tussen die twee.

Die gedig is geskryf deur Rien Joubert en die pragfoto behoort aan fotograaf Chrismari van der Westhuizen. Sy het dit geneem op hulle plaas so 60 km vanaf Loeriesfontein in die Noord-Kaap

Karoo windpomp en sterre nag deur Chrismari vd Westhuizen

As Bethlehem net nader was

dalk iewers in die land…

dan sou ons vir die Kindjie as geskenke vat

offers uit ons seerkryland, want,

nêrens anders ruik die reën so soet nie…

kom lê die herfs as roes nie…

En as die son ons oor die blou see groet,

dan breek die sonneblom sy goudpot oop

en laat my land sy goud as offer

tot by die Lam se voetjies loop.

Dan kniel ons hier in Afrika

soos herders lank terug

by doringvure wat die nag verlig.

En vir die Kindjie in die krip

word daar pasellas uitgehaal:

‘n heuningkoek, laventelbos,

‘n sonneblom, ‘n velkaros…

Die wyses onder ons

sou vir die Kind ‘n kaartjie los,

‘n dankie vir ons reënboogland,

vir roesrooi Kalahari-sand,

pers vygies teen ‘n duin se kant,

en God se Kerskind vlam wat brand

in elke hart in hierdie land.

– Rien Joubert

God se gedig T T Cloete

Vanoggend, so in my haas om klaar te maak om betyds by die werk te wees, vang my oog ‘n insetsel op Kyknet – ‘n onderhoud,  of gesprek,  met die skrywer en digter,T T Cloete. Wat my eerste opgeval het, was hoe oud hy geword het en dat hy in ‘n rolsoel was.

Maar toe hoor ek sy woorde: ” Soms wil ek nie gaan slaap nie; dis te lekker om te lewe! Mens moet jou verwonder aan die lewe.”

Toe oor dinge wat hom bekommerd maak: ”Dinge buite my beheer soos die petrolprys wat opgaan; lewenskostes wat opgaan; mediese kostes wat opgaan.”

Op sy webwerf skryf hy dan ook die volgende wat pragtig by sy woorde van vanoggend aansluit:

Ek dink as jy net geluk en vreugde ken, net voldoening, net vervulling, sal jou bestek maar klein wees. Jy kort hierdie ding wat die Engelse noem: ‘ the equilibrium of opposites’. In my gedigte is daar jubeling, vreugde, maar nie net dit nie. Dit alleen . . .  nee.”

Foto met vergunning aan Brenda Veldtman Photography. Gaan besoek gerus haar webblad en kyk na haar deernisvolle portretfotografie van Prof T T Cloete en ander.

God se gedig

Prof T T Cloete

                            Prof T T Cloete

Poësie-aand

‘n Heerlike gedig vol stuitighede; ‘n ligte geskerts oor voorlesings in die Dorpstraat Kafee

Die foto is nou nie een van ‘n tipiese dorpstraat kafee in Suid-Afrika nie, maar dit gee tog die gevoel mee van musiek en vrolikheid en ”geskinder en gepraat” en ‘n ”geroggel en gerook”.

main_square_bar

Foto krediet: Gozo News

Sal ek vanaand in Dorpstraat se kafee
my siel ontbloot for everyone to see?
Hier tussen die geskinder en gepraat
my siel ophang aan ʼn doringdraad?
Met ander se geroggel en gerook
my sielsgeheim met nikotien bestook?
Hier tussen al die waaiers en die fans
myself beskinder saam met also rans?
Nee, eerder lieg en skurwe rympies maak
oor snaakse goed wat ander siele raak
soos ghoffels wat kafoefel op ʼn trein
and other dear souls crying in the rain.
Maar smokkel met sy siel se brood-en-jêm
voor al dié vreemde wesens? Not-a-dêm!

Ronnie Belcher

Eendag as ons groot is

Dit is vandag Vrydag. Dit is ook vandag die einde van die maand. Dit is ook vandag paydag. Vir baie is dit ‘n heerlike vooruitsig, ‘n dag en naweek om na uit te sien.

Dan is daar die duisende naamloses; die vroue en kinders wat hulle voete huis toe sleep op ‘n Vrydag en op ‘n paydag . . .

Lonely child 2

Foto: Flickr

Ek en Pietie het dit weer gehoor

laasnag by die huis naas die ou treinspoor

die gille wat breek in die donker

Houe wat val in die sinkdakhuis

‘n vrou wat bid met haar vingers gekruis

‘n gesleep

‘n geworstel

maar die man is sterk

en ons weet van die meisie met die dooie oë.

Dit gebeur reeds geruime tyd

maar ons ma’s het gesê julle bly daar uit

by so iets raak ‘n mens g’n betrokke

Tog is Pietie en ek

saans op ons plek en eendag as ons groot is

kan ons dalk iets daaraan doen

eendag as ons groot is raak haar oë miskien weer groen

eendag as ons groot is –

Ons hoor maar weer

elke naweek sonder keer

hoe sy gil en pleit hoe hy lag in sy jolyt

Ons kyk elke Maandag en haar oë is dood

en so teen Vrydag – ons weet dit is sy paydag

skop sy klippe op pad huis toe

Maar, laat dit staan

ons bly stil maar ons verstaan

en eendag as ons groot is sal ons praat en vertel

van die meisie met die groen oë in haar pa se hel

eendag as ons groot is – kyk, ons is maar net dertien

maar eendag as ons groot is sal almal dit sien.

Elsa Hoffman

Vir Xuane

‘n Dapper ou dogtertjie het vanoggend in die vroeë oggendure haar stryd teen kanker verloor

Little girl in heaven

Waar ‘n kind sterf kry die aarde seer
die lug koes
die riviere raak stil
die see krimp terug
die bome hang swart doeke uit op die middaguur
die horison raak onseker
die berge word oornag oud met grys skouers
die klippe le dit in hulle geheues vas

en die son val gewond in sy skaduwee.

Johann de Lange