Eendag as ons groot is

Dit is vandag Vrydag. Dit is ook vandag die einde van die maand. Dit is ook vandag paydag. Vir baie is dit ‘n heerlike vooruitsig, ‘n dag en naweek om na uit te sien.

Dan is daar die duisende naamloses; die vroue en kinders wat hulle voete huis toe sleep op ‘n Vrydag en op ‘n paydag . . .

Lonely child 2

Foto: Flickr

Ek en Pietie het dit weer gehoor

laasnag by die huis naas die ou treinspoor

die gille wat breek in die donker

Houe wat val in die sinkdakhuis

‘n vrou wat bid met haar vingers gekruis

‘n gesleep

‘n geworstel

maar die man is sterk

en ons weet van die meisie met die dooie oë.

Dit gebeur reeds geruime tyd

maar ons ma’s het gesê julle bly daar uit

by so iets raak ‘n mens g’n betrokke

Tog is Pietie en ek

saans op ons plek en eendag as ons groot is

kan ons dalk iets daaraan doen

eendag as ons groot is raak haar oë miskien weer groen

eendag as ons groot is –

Ons hoor maar weer

elke naweek sonder keer

hoe sy gil en pleit hoe hy lag in sy jolyt

Ons kyk elke Maandag en haar oë is dood

en so teen Vrydag – ons weet dit is sy paydag

skop sy klippe op pad huis toe

Maar, laat dit staan

ons bly stil maar ons verstaan

en eendag as ons groot is sal ons praat en vertel

van die meisie met die groen oë in haar pa se hel

eendag as ons groot is – kyk, ons is maar net dertien

maar eendag as ons groot is sal almal dit sien.

Elsa Hoffman

Advertisements

Vir Xuane

‘n Dapper ou dogtertjie het vanoggend in die vroeë oggendure haar stryd teen kanker verloor

Little girl in heaven

Waar ‘n kind sterf kry die aarde seer
die lug koes
die riviere raak stil
die see krimp terug
die bome hang swart doeke uit op die middaguur
die horison raak onseker
die berge word oornag oud met grys skouers
die klippe le dit in hulle geheues vas

en die son val gewond in sy skaduwee.

Johann de Lange

Die Vuurhoutjieverkopertjie

1921-TheMatchSeller

 

”This mutilated veteran is a pitiful character. The war has taken limbs and vision. His deformities are highly visible yet the only attention he draws is from a Daschund who pees on his stumps.”

Na ‘n skildery deur Otto Dix

By die pilaar, die ingang

na die donkerte, frons die kind.

Boodskapperbomme

het hom een aand wakker geskud, bye

wat hom in die oogbanke steek.

Hy het geroep na sy ma.

Hy het geroep na sy pa.

‘n Engel het by die voetenent gestaan.

Dit is koud, swart kouse om sy stokbeentjies.

In sy oë dreun vliegtuie

wat dwarsdeur die koue klankgrens breek

en bombardeer. Hy huil nie.

Sy een hand is op aandag.

Sy ander hand kom te voor-

skyn met ‘n vuurhoutjiedosie.

Skaduwees val sy jas

binne.

Johan van Wyk

Die Hanswors

20130605-191154.jpg

Kunstenares: Marita Simpson

Oor sy afsigtelike boggel,
en kromheid, het hul hom gekoggel,
en bitterder was hul venyn
as sy vergroeide ruggraatpyn.

Tussen die diere in ‘n hoek
het hy die eensaamheid gesoek:
“Met klere wat gedurig gaar is,
wat doen die vent met sy salaris?”

Hy’t maandeliks by die poskantoor
‘n brief gepos of een gelees
by die dierkratte, oor en oor:
“Sou daar tog erens iemand wees?”

En daardie ewige reuk van drank:
nie een sou huil as hy bedank,
maar waar hy in die sirkustent
aapagtig teen die firmament,
hoog teen die takelwerk, kon klouter,
die dood uittart, en klein kabouter,
sy duiwelstreke uithaal onder
dat almal skater vir die wonder,
is hy, hoeseer verag, verlate,
nog deur die baas beskou as bate.

Toe het ‘n brief gekom eendag . . .
Hy’t oor die bed gebuk, verblind,
terwyl ‘n boggelvroutjie, sag,
sterwend fluister:”Dankie my kind . . .”

S J Pretorius