Ryk man, arm man – Philip de Vos

Die een tel sy munte, die ander tel die sterre . . .

Foto en artikel: Netwerk24

Ryk man arm man deur Philip de Vos

Advertisements

Ek het’n huisie aan die rand

Huisie aan die Rand
Foto krediet: Semelo Construction & Projects

Ek het 'n huisie aan die Rand. Dis nag.
Ek het my huisie tweemanhoog ommuur;
'n draad gespan; 'n kopbeen sê: Bly weg!
Dit is 'n fort waar ek my saans verskans.

Daarbuite hoor ek mense hardloop, skote knal,
deure klap, rubberbande snerp op teer.
Dan stilte. Daarbuite hoor ek ruite val
(of is dit binne waar diefwering makeer?)

Ek het 'n huisie aan die Rand. Dis nag.
My huis, my paradys, bly lekker onversteur.
Kyk hoe blink die koppe aan my draad:
tot hier dring niemand, maar niemand deur.

Ek het 'n huisie aan die Rand. Dis nag.
Die alarm by die Trellidor hou knipoog wag.

Pirow Bekker

Wat maak jy hier?

En ja, ek vra myself ook dikwels, alte dikwels, dieselfde vraag:  Wat maak ek hier? Wat maak ek nou eintlik hier?

Ek haal TT Cloete aan:  Uit: http://www.literator.org.za/index.php/literator/article/viewFile/139/456

Die geheim van Leipoldt se enigmatiese klein gedig is dat die voël die digter se dringend
herhaalde vraag nie beantwoord nie, of nie kan beantwoord nie, en dat die antwoord wat ons
graag sou wou gehoor het, uitbly en nie daar staan nie:

Is dit bloot ’n voël waaroor dit hier gaan? Wáár is ‘hier’? Wat beteken ‘maak’? Gaan dit om ‘wat
soek jy hier,’ met die antwoord ingebou: ‘jy hoort nie hier nie,’ ‘waarom is jy hier?’, of ‘wat doen
jy hier?’
Leipoldt se sekretarisvoël is ’n eksotiese verskynsel. Die gedig bly so oop dat niks my verhinder
om die sekretarisvoël as die digter te sien nie (die penne agter die ore suggereer iets daarvan).
Die digter is vir die meeste mense ’n eksotiese verskynsel. Verse is eksoties. Niemand praat in
verse nie. Die gedig is ’n abnormale ding. Hoort die digter dan hier in die ‘normale’ wêreld?
Waarvandaan kom hy? Ons weet uit Leipoldt se gedigte dat mense vreemd opgekyk het na hom
as digter, as ’n vreemdeling soos die sekretarisvoël. Dus: Wie stel die vraag? Die nugter nurks of
die digter? Word die vraag deur iemand anders aan die digter gevra, of vra hy dit aan homself?”

 

Secretary Bird by Antoinette Kloppers at Dullstroom, Mpumalanga

Foto krediet: Antoinette Kloppers ”Secretary bird” Dullstroom, Mpumalanga

Sekretarisvoël met jou lange bene,
Met jou penne agter die ore styf,
Met jou stadige stappies, wat maak jy hier?

Sekretarisvoël met jou lange bene,
Met jou vaalgrys vere en lang, lang lyf,
Met jou groot, groot oë, wat maak jy hier?

C Louis Leipoldt

Die Hanswors

20130605-191154.jpg

Kunstenares: Marita Simpson

Oor sy afsigtelike boggel,
en kromheid, het hul hom gekoggel,
en bitterder was hul venyn
as sy vergroeide ruggraatpyn.

Tussen die diere in ‘n hoek
het hy die eensaamheid gesoek:
“Met klere wat gedurig gaar is,
wat doen die vent met sy salaris?”

Hy’t maandeliks by die poskantoor
‘n brief gepos of een gelees
by die dierkratte, oor en oor:
“Sou daar tog erens iemand wees?”

En daardie ewige reuk van drank:
nie een sou huil as hy bedank,
maar waar hy in die sirkustent
aapagtig teen die firmament,
hoog teen die takelwerk, kon klouter,
die dood uittart, en klein kabouter,
sy duiwelstreke uithaal onder
dat almal skater vir die wonder,
is hy, hoeseer verag, verlate,
nog deur die baas beskou as bate.

Toe het ‘n brief gekom eendag . . .
Hy’t oor die bed gebuk, verblind,
terwyl ‘n boggelvroutjie, sag,
sterwend fluister:”Dankie my kind . . .”

S J Pretorius

Sneeuwitjie en die Sewe Bergies

 

Die Teekoppievoorkoms

"wie is die mooiste in die land?"

Daar was ‘n vrou. Haar naam? Sneeuwitjie –

so vaal soos ‘n verbleikte geitjie.

Har vel was bleek; haar neus was rooi

en sy was wragtig glad nie mooi.

Sy het probeer – ja, honderd keer

om met Max Factor te grimeer.

Maar, sjympies tog, sover ek weet,

wou niks ooit help vir haar gevreet.

Tog loer sy na die spieël se kant:

“Wie is die mooiste in die land?”

Toe breek die spieël in sewe stukkies

en gee die vroumens sewe snikkies.

En alles word toe dubbel goor,

die dag toe sy haar werk verloor . . . .

Nou was die lewe glad geen grap.

Sy moes in vullisdromme krap,

Met sewe trane oor haar wange,

bereik sy Tafelberg se hange.

Daar tussen slop en rommelry

was waar die Sewe Bergies bly.

Sewe Bergies, erg besope;

veertien oë, bloedbelope.

En skaars sou sy na hulle loer,

toe skree die spul:”DJOU PA SE POER!!”

o spieëltjie, spieëltjie aan die wand.

Sy was die mooiste in die land . . . . .

En hier sou sy – ja, glo vir my –

vir sewe jaar gelukkig bly.

 

Phillip de Vos