Eerste skooldag

“n Pragtige deernisvolle gediggies deur Clinton V du Plessis, opgedra aan al die haasbekkies wat more graad een toe gaan.

” Mag die letsels van die land nie aan jou vas kom sit nie . . .”

Die foto is my een kleinseun. Hy en sy haasbeknefie gaan more groot skool toe.

Eerste skooldag
Clinton V. du Plessis

Mag jy leer om:
te skryf
te teken,
te lees,
te speel
te lag en te huil.

Mag jy soms maar onbeholpe en skaam
oor jou eie voetjies se los veters struikel
en leer om weer op te staan.

Mag jy verwonderd wees
oor die sprokies wat die juffrou vertel,
oor feë en prinsesse, en kastele in woude,
oor druppels reën teen die klaskamervenster,
oor blomme wat bont kleure kry
soos die jaar verander.

Mag jy leer, miskien nie om almal
lief te hê
wat jou vlegsels trek nie,
maar mag jy leer om nooit te haat nie,
mag jy leer om om te gee
vir die seuntjie sonder brood
of die dogtertjie sonder sakdoek
wat sonder bril nie goed kan sien nie.
Mag jy nie die bagasie van jou ouers
in jou rugsakkie saam hoef te dra nie,
of hul halfgeleefde drome
uit hoef te leef nie;
mag die letsels van die land
nie aan jou vas kom sit nie,
mag jy net nog mense sien.

Mag jou hart so wyd en so oop bly
soos daardie haasbekkie,
jou gemoed so onbevange
soos net ’n kind s’n kan wees.

Sophia Kapp oor n moeilike dag, geld en vreugde

  • Uit: Sophia se Reisjoernaal Florence dag 5
  • “Vandag was ‘n moeilike dag. Maar ek gaan dit nou parkeer, want die enigste ding wat erger is as die geld wat weg is, is vreugde wat weg is. Daarom gaan ek die meeste maak van elke oomblik wat oorbly, . . .”

Sommige mense het die vermoë om iets so raak te vat met hulle woorde dat ek verstom staan.

Ek glo darem nie Sophia sal omgee as ek van haar skrywes hier aanhaal nie.

Het dit iets met die liefde te doen? Ja, alles het as grondslag, die liefde.

Lugspieëling

Gedig deur Clinton V du Plessis

Foto gevind op die internet met geen verwysing na die outeur daarvan nie.
Die outeur kan dus ongelukkig nie gekrediteer word nie.


“Imagine,” pleit John Lennon
met oorgawe en bebril
maar toe sterwe óók hy,
soos alle dromers,
gewelddadig en bloedbevlek.

Desnieteenstaande bly ek pleit:
gee my ’n lappie aarde,
nie te ruim nie,
omring met boom
met min heining wat sal roes
maar met net genoeg water

ek wil soos ’n kindjie klein op die grond kniel
aartappel plant, boontjie leer rank
knoffel laat knol
’n sonneblom of twee
moet geel spiraal,
die oggend weldadig begroet,
die by toelaat om te bestuif

gee my aande op plekkies vol patos,
soos dié waaroor wyle NP van Wyk Louw
verse kon maak, dorpies in die Karoo:
skemertes soos koper
mense rein en opreg
sonder kankers en kommer

leer my om sonder begeerte te bid
om ver verby die ongelyke lewens te kyk
om die skurftes van die hart
en die sterftes in die oë van kinders te probeer begryp

ek wil glo in wolke vol water
in woude en oseane vol vis en dolfyn
ek wil droom, weer
“Imagine”
weer God met genade laat rym

Clinton V du Plessis

Die Elwekoning

“One ought, every day at least, to hear a little song, read a good poem, see a fine picture, and, if it were possible, to speak a few reasonable words.”
― Johann Wolfgang von GoetheWilhelm Meister’s Apprenticeship

 

DIE ELWEKONING

Wie ry daar so laat deur nag en wind?
Dit is ‘n vader met sy kind;
Hy druk die knapie so styf in die arm,
Hy hou hom veilig, hy koester hom warm.

“My seuntjie berg bang sy gesiggie, vir wie?”
“Sien Vader die Elwekoning dan nie?
Die Elwekoning met mantel en sleep?”
“My kind, dit is ‘n newelstreep.”

“Kom, kindjielief, kom saam met my!
So heerlik speel hul waar ek bly;
Veelkleurige blomme groei op die strand,
Van goud gaan jou kleed wees uit moeder se hand.”-

“My Pappie, is Pappie dan heeltemal doof
Vir wat Elwekoning my saggies beloof?”
“Bly stil, wees rustig maar, my kind!
In dorre blare duisel die wind.”-

“Gaan jy, lief seuntjie, met my saam?
My dogters ken almal reeds jou naam;
My dogters dans voor die nagt’like rei
En wieg jou en dans en sing so bly.” –

“My Vader, kan Vader dan glad nie gewaar
Elwekonig se dogters in die donker kol daar?”
“My seuntjie, my seuntjie, ek sien dit heel goed:
Die ou-gras skyn geel aan die randjie se voet?”

“Jou skoonheid bemin ek, my siel is ontsteld;
En as jy nie wil nie, gebruik ek geweld!”
“My Pappie, my Pappie, nou vat hy my raak!
Elwekoning het my seer gemaak!”

Die vader skrik; hy ry soos die wind,
En hou in sy arms die kreunende kind,
Bereik sy plaas in bange nood;
Die kind lê in sy arms dood.

 

Johann Wolfgang von Goethe

(vertaal deur S J Du Toit)

Wanneer ‘n kind sterf

Johann de Lange skryf: ”Wanneer ‘n kind sterf kry die aarde seer . . .”

Clinton du Plessis skryf: ”Wanneer ‘n kind sterf struikel die son . . .”

Kinders moenie sterf nie . . .

Gerrith Gardener

Foto krediet: ”Son” (Oos -Kaap koerant) Die gestremde Gerrith Gardener (16)

 

Wanneer ‘n kind sterf
(ter nagedagtenis aan Gerrith Gardner)
(18/07/2015)

Jy bottel ons ‘n verbeelde wêreld
van sand, seep en sout,
soek nuuskierig en weetgierig
na ou koerante en Huisgenote
om deur te blaai en te lees
jy gesels geesdriftig saam, met ieder en elk
met ‘n glimlag;
môre,
hoe gaan dit?
hoe was jou dag?

Jy onthou details uit flieks van Schuster,
tot in die fynste besonderhede
kan jy vertel van 1 000 Ways to Die,
dinge wat jy nog wil maak,
jou hande alewig besig, vroetelend,
jy bottel ‘n verbeelde wêreld
van sand, seep en sout.

Wanneer ‘n kind sterf
struikel die son,
hou die see haar asem in,
buig die bome se takke nader na die aarde
in die wind wat waai soos hy wil,
wanneer ‘n kind sterf
raak elke voël vir ‘n wyle stil,
word daar ‘n nuwe litteken uitgekerf
in die holtes van die hart,
hys ons verslae ons vrae soos vlae net halfstok,
wanneer ‘n kind sterf
kom stol woorde knop in die keel,
tas hande dom na antwoorde,
krimp geloof, ongemaklik.

Seun,
jy bottel vir jou ‘n verbeelde wêreld
van sand, seep en sout
en jou lewe flits weer,
soos ‘n fliek, net té vinnig,
voor ons oë verby.

Clinton V Du Plessis

Gedig van die eeu: Een dag van morgen – Hans Andreus ( In Afrikaans vertaal deur Winnie Rust)

Die mooiste mooi gedig.  Eerlik, eenvoudig, aangrypend.

Tender moment 2

                                                                        Foto: Pinterest

GEDIG VAN DIE EEU

Een dag van morgen
Deur Hans Andreus

Wanneer ek môre doodgaan,
Vertel dan aan die bome
Hoe lief ek jou gehad het.
Vertel dit aan die wind
Wat in die bome klim
of uit die takke val
Hoe lief ek jou gehad het.
Vertel dit aan `n kind
Wat jonk genoeg is om te begryp.
Vertel dit aan `n dier
deur hom net aan te kyk.
Vertel dit aan die huise van steen,
Vertel dit aan die stad
Hoe lief ek jou gehad het

Maar sê dit aan geen mens.
Geen mens sal jou wil glo.
Geen mens sal dit kan glo:
Dat slegs maar `n man, dat slegs maar `n vrou,
Dat een mens `n ander so lief kan hê soos ek vir jou.

 

‘Een dag van morgen’ – gedig van die eeu

Tender moment

                                                                   Foto:Pinterest

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.

Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven
dat alleen maar een man alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou

Hans Andreus